Verslag optreden in Vicq, Frankrijk. juni 2005.
Door: bassist Arie Kiep
(e.e.a. ook te vinden op http://members.lycos.nl/nitgrit/nieuwe_pagina_11.htm)

Op 3 april 2005 was het zover en werd er muziekgeschiedenis geschreven. Be Careful werd uitgenodigd om in Frankrijk te komen spelen. In het plaatsje Vicq om precies te zijn.

Vicq ligt in de haute Marne vlak bij Langres iets boven Dijon. Plaatsen die mij tot voor kort niet veel zeiden, omdat ik nooit in deze regionen geweest was. Mijn beeld van de fransen was dan ook gebaseerd op hetgeen een leraar op school eens verteld heeft "een ander woord voor fransen is egoïst", nou als er ooit iemand geweest is die ongelijk heeft gehad dan is het wel deze leraar geweest. De fransen zijn een warm en hartelijk volk gebleken. Spontaan en bereid om datgene wat ze hebben te delen en op geen enkele wijze uit de hoogte. Savoir vivre, dat is hetgeen wat me bijgebleven is. Frankrijk is voor mij een feest van herkenning geweest een levenswijze zoals wij die in een ver verleden ook gekend hebben, maar die door toedoen van de vooruitgang verloren is gegaan in een zee van dagelijkse druk bezigheden en verplichtingen.  

Bij aankomst was er enige onduidelijkheid waar we moesten zijn en overnachten, maar het bleek al snel dat we onze tenten op konden slaan naast de plaatselijke kerk. Tijdens het opzetten van de eerste tenten begon het dan ook al te regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Alle tenten werden in rap tempo en met militaire precisie opgezet.  

Nadat dit gebeurd was, werd het alweer tijd om een plaats te gaan zoeken om te foerageren (om maar in militaire termen te blijven). Besloten werd om in Bourbonne les Baines te gaan eten. Leo kon dan ook de plaats laten zien waar hij naar toe gereden was om te telefoneren, omdat in het dorp zelf geen verbinding te maken was met een mobiele telefoon, het dorp had echter wel een ouderwetse telefooncel maar daar was natuurlijk niemand (buiten mijzelf) opgekomen dat je daarvandaan ook kon bellen.  

Bourbonne les Baines is, zoals de naam eigenlijk al zegt, een kuuroord. De gemiddelde leeftijd in dit stadje leek ver boven de gemiddelde leeftijd van "Be Careful" te liggen. Een stadje dat normaal 2500 inwoners heeft en gedurende het "seizoen" rond 6000 gasten telt. Om in vakantiestemming te blijven werd er gekozen voor de plaatselijke pizzeria om daar het avondmaal te nuttigen. Al snel bleek dat ook hier alles met de "franse slag" ging. De bediening kwam enigszins traag op gang, blijkbaar hadden ze ziet gerekend op zoveel gasten en dat terwijl we nog niet eens voltallig waren. De tweede groep met daarin Aart, Theo en Ies zouden eend dag later komen.  

De Pizzeria, waarvan ik de naam eigenlijk niet meer weet, maar misschien hebben ik er nog wel ergens een foto van, had een eigenaar/kok die naar eigen zeggen het ontzettend druk had. Hij had ook een vreemdsoortig apparaat om pizza's op de juiste dikte te brengen. Het zag eruit als  een oude wringer, zoals je vroeger nog wel eens had. Mijn moeder had er in ieder geval wel een en ik mocht daar nooit mijn  vingers tussen steken. In ieder geval maakte hij daar de pizza's mee. Bruno heet hij volgens mij (correct me if I'm wrong). Uiteindelijk werden we bediend, maar de serveerster die ons in eerste instantie bediende was veranderd in een aimabele oudere man waarvan we dachten dat hij de eigenaar van de pizzeria was. Het bleek dat deze man de organisator was van de eerste feesten die in Vicq zijn gegeven, nu was hij gemeenteraadslid in B.l.B. en running for mayor. Het bleek dat deze man de naam van onze band kende en wist dat we kwamen. De burgemeester van Vicq had hem zelfs gevraagd om posters op te hangen, maar die had hij niet opgehangen omdat erop stond Be Careful in Vicq. De lay out van de posters had iets anders, beter gekund. In ieder geval werd er met hem afgesproken dat hij de volgende dag zou komen kijken hoe we leefden en zou trachten iets te doen voor de situatie waarin we leefden, in ieder geval een douche was in zijn optiek toch wel het minst wat er in moest zitten, we zaten immers met héél veel man op 1 dames WC, 1 urinoir en 1 zón raar Frans toilet waar je lekker op je hurken kon gaan zitten en vervolgens het hele proces kon volgen.  

Die nacht was het een en al lol voor de tent. Dit kwam voornamelijk doordat Willemien een verkeerde "mengsmering had gebruikt. Eerst had ze wijn gedronken en vervolgens bier. Nou dat hebben we geweten, maar zijzelf nog het meest. In ieder geval hadden we de volgende dag geen last van haar gehad en liep ze ook niet in de weg toen de tweede groep arriveerde de volgende dag (zaterdag)   

De tweede dag stond eigenlijk in het teken van verandering. 's Morgens kwam onze vriend Michel samen met "een goede vriendin" om onze huisvesting met de burgemeester te bespreken. Theo, Aart en Ies arriveerden praktisch gelijktijdig met Michel (foto).  Uiteindelijk bleef alles bij het oude, maar kregen we wel de toezegging dat we op de dag van het optreden bij Michel konden douchen, een aanbieding die we graag aangenomen hebben vooral ook omdat je jezelf a een optreden kapot zweet. Uiteindelijk vertrok Michel weer, een spoor van ontzetting achterlatend bij de plaatselijke gezagsdragers, burgemeesters en nachtburgemeesters.  

Verder hebben we de tweede dag doorgebracht in Langres, een leuke stad. We hebben er een paar affiches opgeplakt, er wat gedronken.   

Jan heeft er gas getankt, wat ook weer hoognodig was. Eigenlijk zijn we meegereden om Jan eventueel naar de benzinepomp te slepen mocht hij stil komen te staan, want de benzinepomp van zijn auto werkte ook niet. Langres was ook een leuke stad met een (rommel)markt. Eigenlijk een beetje als de gemiddelde Nederlandse stad.  

's Avonds hebben we wederom in de Pizzeria in B.L.B. gegeten, deze keer voltallig en het was hartstikke gezellig. Eigenlijk kan ik mezelf van deze avond niet zo veel herinneren, alleen daarvan dat Ies mij alle bochten, schakelpunten en afslagen in de weg tot op de meter nauwkeurig kon zeggen.

De dag van het optreden wordt breeduit besproken op de Be Careful site, ik heb daar verder niets aan toe te voegen. Alleen gingen we dus wel na het optreden naar onze vriend Michel en daar bleek dus dat deze man niet allen de organisator was van de eerste Vicq-feesten, maar ook voor de U.N. in Zaïre geweest was, gezeild had in Dar es Salaam, voor een zoekactie gezorgd had toen hij niet op tijd terug kwam van een zeiltocht met een collega V.N. medewerker en vervolgens iedereen in de bar van het hotel waar hij samen met de gehele diplomatieke goegemeente was o0ndergebrcht een rondje moest geven. Deze persoon bleek uiterst kleurrijk te zijn en het eerste wat ik deed toen ik thuiskwam was het internet erop na te slaan om te zien of hij wel de persoon was die hij voorgaf te zijn en het bleek zo te zijn. Deze Michel Bercand had een zuster van 80, maar mocht dat niet vertellen. Ze zat me de hele tijd aan te kijken totdat bleek dat ze mijn ogen zo mooi vond. Ook al was deze dame 80 jaar oud ik voelde me toch nog steeds een beetje gevleid. Enfin na ettelijke Ricards, wat eigenlijk best wel lekker was, kon ik vloeien Frans spreken. Dat was best wel een vreemde gewaarwording. Op enig moment was ik aan het spreken, voornamelijk in het Duits, omdat zijn vrouw Oostenrijkse was net zoals Petra, en dit eigenlijk de makkelijkste manier van communiceren was. In ieder geval ging het gesprek van het Duits over in het Frans en ik had het gevoel of ik vloeiend Frans kon spreken (wat natuurlijk niet zo is). Maar dat kwam waarschijnlijk van alle Ricardjes die ik op had. Sorry Ies, je had er bij moeten zijn.

Uiteindelijk, na enige uren, zijn we weer naar onze slaapplaats teruggekeerd. Men begon zich al ongerust te maken en inderdaad waren we wel iets langer weggebleven dan verwacht. We vertelden van onze ervaringen, ons onderkomen voor het volgend jaar wat een heus landhuis blijkt te zijn en wat als uitvalsbasis dient voor onze optredens van volgend jaar die een hele week in beslag zal gaan nemen. Over Michel die toch eigenlijk wel de persoonlijkheid leek die hij voorgaf te zijn. Voldaan vielen we in slaap in onze tenten want de volgende dag wachtte ons weer een lange reis terug naar Nederland en bovendien moesten we de hele zaak weer afbreken.  

De laatste dag in Vicq bleek ook uniek op zijn eigen wijze. Op deze dag waren we nog uitgenodigd om samen met de burgemeester de lunch te nuttigen in het plaatselijke dorpshuis. Nadat we onze tenten afgebroken en de kar geladen hadden gingen we rond 12:00u naar het dorpshuis waar we de overgebleven zaken van de vorige dag voorgeschoteld kregen. We hebben er lekker gegeten alleen de burgemeester hebben we nooit meer gezien, wel zijn plaatsvervanger, Claude (links op de foto).  

Claude werd op enig moment ietwat emotioneel. Het aantal gasten was iets lager uitgevallen dan verwacht en de organisatie zat met een flinke financiële strop. Voor ons mocht dat de pret niet drukken, maar ik had toch te doen met deze man.

Na het eten, rond een uur of één gingen we met z'n allen weer op pad terug naar huis. Waar de eersten rond half negen 's avonds aankwamen.

Arie Kiep (bas)  

  terug naar andere recensies / verslagen?